Binnen rashondenpopulaties zijn een groot aantal erfelijke aandoeningen beschreven. Een belangrijk fokdoel is dan ook om het risico op erfelijke aandoeningen in de volgende generatie zo klein mogelijk te houden. Het fokbeleid voor de bestrijding van een erfelijke aandoening is afhankelijk van de ernst, frequentie en het overervingspatroon.

Zo is het risico op het vererven van een monogenetische aandoening met behulp van mendeliaanse wetten eenvoudig aan te geven. In het geval de aandoening dominant overerft, zijn in elke generatie de dragers  van dit gen (en dus lijders aan de aandoening) herkenbaar. Door het uitsluiten van deze dragers/lijders kan deze dominant overervende aandoening eenvoudig en snel worden geelimineerd.

Het ligt als iets lastiger als een monogenetische aandoening recessief overerft. In dat geval zijn alleen de (homozygote) lijders in elke generatie herkenbaar, maar onttrekken dragers zich aan ons zicht. Voor een aantal monogenetische aandoeningen zijn DNA-testen  beschikbaar om deze dragers op te sporen. Voor monogenetische aandoeningen waarvoor nog geen dna-test beschikbaar is, kan op basis van  mendeliaanse wetten een risico-inschatting worden gemaakt. (Aa x Aa geeft 25% kans op lijder, 50% kans op drager). 


Pas echt ingewikkeld wordt het om een risico-schatting te maken voor die aandoeningen waarbij, naast milieu-invloeden, een groot aantal genen een rol spelen (of waarvan het erfelijkheidspatroon nog onbekend is). Voor deze polygenetiche aandoeningen kan fokinformatie aan de hand van fokwaardeschattingen uitkomst bieden.

Niet van al deze (polygenetische) aandoeningen zijn echter voldoende gegevens (digitaal) beschikbaar. Soms doordat de aandoening slechts laag frequent voorkomt en soms omdat slechts een beperkt aantal honden worden onderzocht. De fokinformatie is dus alleen beschikbaar voor die (poly) genetische aandoeningen, waarvan voldoende gegevens (digitaal) beschikbaar zijn om fokwaarden voor te kunnen berekenen.